اختلال استرس پس از حادثه PTSD چیست و برای چه کسانی بیشتر اتفاق می افتد؟

در زندگی روزمره، هركسی ممكن است با حوادث طاقت فرسا، ترسناک ، و خارج از كنترل روبرو شود. ما ممكن است دچار حادثه رانندگی شويم، قربانی يك تجاوز باشيم، يا شاهد يك حادثه دردناك باشيم . پليس، آتش نشانها و كاركنان آمبولانس ها با احتمال بيشتری با چنين حوادثی روبرو می گردند، آنها اغلب مجبورند با حوادث ترسناك مقابله كنند. نیروهای نظامی و سربازان ممكن است هدف تير يا انفجار قرار گيرند و يا شاهد كشته و مجروح شدن دوستانشان باشند.

اغلب مردم، بعد از مدتی بدون هيچ كمكی با آن كنار می آيند. اگرچه در بعضی افراد تجربيات تلخ واكنشی را ايجاد می كند كه ممكن است برای ماه ها يا سال ها طول بكشد. ما اين واكنش را اختلال استرسی پس از حادثه يا اختصارا (PTSD) می ناميم.

 اين مقاله برای هر كسی كه چنين تجربيات تلخی داشته است و يا كسی را می شناسد كه چنين تجربيات تلخی داشته است مفيد می باشد. با ما همراه باشید...

اختلال استرس پس از حادثه PTSD چگونه آغاز می شود؟

اختلال استرس پس از حادثه PTSD چگونه آغاز می شود؟

PTSD می تواند پس از هر حادثه تلخی آغاز گردد. يك حادثه تلخ ، حادثه ای می باشد كه ما در آن احساس خطر می كنيم، زندگی مان در معرض تهديد است يا شاهد مردن و يا مجروح شدن ديگران باشيم. بعضی از نمونه های بارز حوادث تلخ شامل موارد زير می باشد:

  •  حوادث شديد جاده ای  
  •  درگيری های نظامی
  • تجاوزهای شديد شخصی (مانند: تجاوز جنسی، حمله فيزيكی، سوء استفاده، دزدی، زورگيری)   
  • به گروگان گرفته شدن
  • حملات تروريستی
  • اسير جنگی بودن
  • حوادث ناگوار طبيعی يا حاصل دست بشر
  • داشتن بيماری های لاعلاج

جالب است بدانید حتی شنيدن حوادث غيرمنتظره و يا مرگ ناگهاني يک دوست و يا فاميل می تواند آغازگر PTSD باشد.

اختلال استرس پس از حادثه PTSD چه زمانی شروع می شود؟

اختلال استرس پس از حادثه PTSD چه زمانی شروع می شود؟

علائم PTSD می تواند بعد از يک تاخير چند هفته ای و يا چند ماهه شروع گردند. آنها معمولً در طی 6 ماه پس از حادثه ناگوار ظاهر می گردند.

بسياری احساس غم عميق، افسردگی، اضطراب، احساس گناه و يا عصبانيت می كنند. به غير از اين احساسات قابل درك، سه نوع عمده علائم ديگر هم وجود دارند:

1. فلاش بک و كابوس:

آن حادثه به طور مداوم پيش چشمتان تكرار می شود. اين ممكن است بصورت فلاش بك در طی روز و يا كابوس در خواب باشد. آنها ممكن است آنچنان واقعی بنظر برسند كه شما احساس كنيد واقعا آن حادثه در حال اتفاق افتادن است. شما آن را در ذهن خود می بينيد اما ممكن است احساسات (ترس، تعريق) و يا حواس فيزيكی (اعم از شنوايی، بويايي، درد)كه اتفاق افتاده بود را دوباره احساس كنيد.

چيزهای معمولی ممكن است باعث فلاش بك شوند. بعنوان مثال اگر شما يک حادثه رانندگی در يک هوای بارانی داشته ايد يك روز بارانی ممكن است باعث فلاش بک شود.

آیا به دنبال یک روانشناس بالینی خوب و متخصص می گردید؟

ما در کنار شما هستیم. جهت تعیین نوبت با روانشناس بالینی با شماره های زیر تماس بگیرید:
88670341  ، 88670340 ، 88209050 ، 09059036294

2. دوری گزينی و بی تفاوتی:

دوباره زنده كردن خاطرات ممكن است بسيار افسرده كننده باشد بنابراين ممكن است شما بخواهيد به آنها بی توجهی كنيد مثلا شما خودتان را با سرگرمی، زياد كار كردن، يا حل كردن جدول و يا معما مشغول می كنيد. شما از مكانها و افرادی كه باعث بخاطر آوردن حادثه می گردند اجتناب می کنید.

شما ممكن است خود را به بی تفاوتی كامل بزنید. شما كمتر با ديگران ارتباط برقرار می كنيد و در نتيجه زندگی كردن و كار كردن با شما سخت تر می گردد.

3. در حالت آماده باش بسر بردن:

شما ممكن است هميشه در حالت آماده باش بسر ببريد گويی كه منتظر خطر می باشيد. شما نمی توانيد احساس آرامش كنيد. احساس اضطراب داريد و بسختی به خواب فرو می رويد. اطرافيان شما می بينند كه شما بيقرار و ناآرام هستيد.

علايم ديگر:

واكنش احساسی به استرس اغلب همراه هستند با دردهای عضلانی، اسهال، ضربان قلب نامنظم، سردرد، ترس و حملات پانيک، افسردگی، نوشيدن بيش از حد الكل، مصرف مواد مخدر و دارو از جمله مسكن ها

اما چرا حوادث ناگوار بسيار تكان دهنده هستند؟

زيرا آنها اين احساس را كه زندگی زيبا و تا حدمعقولی ايمن و قابل پیش بینی است و ما ايمن هستيم را تحت تاثير قرار می دهند. يک حادثه ناگوار بطور واضحی به ما می گويد كه ما ممكن است در هر لحظه ای بمیریم. 

علايم PTSD قسمتی از يك واكنش طبيعی به يک حادثه بالقوه مرگ آور می باشد.

پیشنهاد می کنیم بخوانید: با تمایلات وسواسی‌مان چه کنیم؟ (توصیه های کاربردی)

آيا هر كسی بعد از يك حادثه دچار استرس پس از حادثه PTSD می شود؟

نه. 

اما تقريبا هر كسی علايم PTSD را در طی ماه اول تجربه خواهد كرد. اين بشما كمک خواهد كرد كه به پيش برويد و همچنين باعث فهم آن تجربيات تلخ می گردد. اين يک واكنش استرسی حاد می باشد. اغلب افراد پس از چند هفته به آرامی با اتفاقات پيش آمده كنار می آيند و علایم استرس به مرور از بین می روند.

اما همه این توانایی را ندارند.
حدود يک سوم افراد متوجه می شوند كه علائمشان ادامه پيدا می كند و نمی توانند با آنچه كه اتفاق افتاده است كنار بيايند. گويی كه راه خلاصی وجود ندارد. علائم استرس پس از حادثه، اگر چه ذاتاً طبيعی می باشند، اما وقتی علائم طولانی گردند خود تبديل به يك مشكل می گردد كه به آن بيماری استرس پس از حادثه (PTSD) می گويند.

 

چه چيزی اختلال استرس پس از حادثه PTSD را تشديد می كند؟

هر چه حادثه اسفناک تر باشد احتمال ابتلا به بيماری استرس پس از حادثه PTSD بيشتر می گردد. برخی از اسفناک ترين حوادث عبارتند از:

  • مرگ ناگهانی و غير منتظره
  •  حادثه مكرر و طولانی
  •  وقتی نمی توانيم از حادثه فرار كنيم
  •  حادثه ايجاد شده بوسيله انسان
  •  وقتی افراد زيادی فوت می كنند
  •  حادثه منجر شونده به نقص عضو يا قطع دست و پا
  •  وقتی كودكان قربانی می شوند 

 

آيا حوادث روزمره هم ممكن است PTSD ايجاد كنند؟

آيا حوادث روزمره هم ممكن است PTSD ايجاد كنند؟

هر كسی ممكن است گهگاه دچار احساس استرس شود. متاسفانه، كلمه فشار (stress) با دو معنای مختلف استفاده می شود:

  • احساس درونی ما از نگرانی و فشار جسمانی و روحی.

يا

  • مشكلات زندگی كه اين احساسات را به ما می دهند. اين مشكلات می توانند شامل كار، روابط شخصی و يا مسائل مالی باشند. بر عكس PTSD، اين مشكلات ذكر شده هميشه با ما هستند. آنها قسمتی از زندگی طبيعی ما می باشند اما می توانند اضطراب، افسردگی، خستگی و سر درد ايجاد كنند. آنها همچنين می توانند باعث تشديد بعضی مشكلات جسمانی مانند زخم معده و ناراحتی های پوستی گردند. آنها به طور قطع مشكل زا هستند اما آنها PTSD نيستند.


چرا PTSD اتفاق می افتد؟

ما جواب قطعی را نمی دانيم.
چند توضيح احتمالی برای رخداد PTSD وجود دارد که در ادامه می خوانیم:

از نظر روانشناسی:

وقتی كه ترسيده ايم، حوادث را به وضوح بخاطر می آوريم. هر چند به خاطر آوردن آنها ممكن است استرس زا باشند، اما به ما كمک می كنند تا بهتر آنچه را كه اتفاق افتاده است بفهيم و در طولانی مدت به ما كمک می كنند تا به زندگی ادامه دهيم.

  • تداعی (فلاش بک) و يا تجديد خاطرات ما را مجبور به تفكر درباره آنچه اتفاق افتاده است می كند. ما می توانيم تصميم بگيريم چه كار كنيم اگر دوباره حادثه ای رخ داد. بعد از مدتی، ما ياد می گيريم كه درباره آن فكر كنيم بدون آنكه غمگين شويم.
  • به خاطر آوری يک تجربه تلخ خسته كننده و استرس زا می باشد. دوری گزينی وكرختی احساسی باعث كاهش تعداد تجديد خاطرات به يک سطح قابل كنترل می شود.
  •  گارد گرفتن (در حالت آماده باش بودن) به ما كمک می كند كه اگر بحران ديگری اتفاق بيفتد سريع واكنش نشان دهيم. ما بعضی وقتها شاهد اين پديده در بازماندگان يك زلزله هستيم كه ممكن است زلزله های دوم و يا سوم را تجربه كنند. اين همچنين به ما انرژی لازم برای مقابله با بحران را می دهد.

اما ما نمی خواهيم باقيمانده عمرمان را اين طور بگذرانيم. ما فقط می خواهيم وقتی كه مجبوريم درباره آن فكر كنيم، مثلاً وقتی كه دوباره شرايط مشابهی برايمان بوجود می آيد.

از نظر جسمانی:

آدرنالين هورمونی است كه تحت شرايط استرس توليد می شود.

آدرنالين هورمونی است كه تحت شرايط استرس توليد می شود. اين هورمون باعث آمادگی بدنی برای واكنش می باشد. وقتی كه استرس از بين می رود، سطح آدرنالين پايين می افتد. 

در PTSD ، خاطرات حادثه سطح آدرنالين را بالا نگه می دارد. اين باعث می شود كه يک شخص دچار فشار، بيقراری، ناتوانی از احساس راحتی و بی خوابی گردد.

  • هيپوكامپ قسمتی از مغز است كه خاطرات را پردازش می كند. مقادير بالای هورمونهای آزادشونده در طی استرس مانند آدرنالين ممكن است باعث جلوگيری از كاركرد طبيعی آن گردد (مانند پريدن فيوز). اين بدان معناست كه فلاش بک ها و كابوسها ادامه پيدا می كنند زيرا خاطرات حادثه نمی توانند پردازش گردند. اگر استرس از بين برود و سطح آدرنالين به حد طبيعی بازگردد مانند ساير ترميم های طبيعی بدن مغز قادر به ترميم آسيب خواهد بود. آنگاه خاطرات ناراحت كننده پردازش خواهند شد و فلاش بک ها و كابوسها از بين خواهند رفت.


اما چگونه متوجه شوم كه بر يک حادثه تلخ غلبه كرده ام؟

اما چگونه متوجه شوم كه بر يک حادثه تلخ غلبه كرده ام؟

حال این سوال پیش می آید که با مواجهه با یک اتفاق شدید تلخ، پس از گذشت زمانی، از کجا بفهمیم که به سلامت از آن حادثه عبور کرده ایم؟ به صورت ساده باید پاسخ داد که اگر این سه نشانه را دارید به معنی مرتب بودن اوضاع است. وقتی كه شما:

  • به آن حادثه فكر می كنيد بدون آنكه مضطرب گرديد.
  • احساس در تهديد بودن نداشته باشيد.
  • در اوقات نامناسب به آن فكر نمی كنيد.


چرا اغلب PTSD تشخيص داده نمی شود؟

  • به طور معمول هيچ كس تمايل ندارد درباره حوادث و احساسات ناگوار صحبت كند.
  • بعضی افراد نمی خواهند بپذيرند كه مشكلی دارند چرا كه نمی خواهند به عنوان يك انسان ضعيف و يا از نظر ذهنی ناپايدار به آنها نگريسته شود.
  • گاهی افراد به صورت افراطی به درمانگران و پزشکان فکر می کنند! اینکه پزشكان و متخصصات انسان هستند. آنها ممكن است دچار ناراحتی شوند اگر ما درباره آن حوادث خوفناك و مهيب صحبت كنيم. 
  • افراد مبتلا به PTSD ممكن است احساس كنند كه راحت تر آن است به اصل موضوع (علت) نپردازند و به جای آن درباره مشكلات همراه آن (معلول) مانند، سر درد، مشكلات خواب، بيقراری، افسردگی، فشار روحی، استفاده از مواد روان گردان، مشكلات خانوادگی و يا مشكلات مربوط به كار صحبت كنند.


چگونه می توانم بفهمم كه PTSD دارم؟

چگونه می توانم بفهمم كه PTSD دارم؟

آيا شما يك حادثه تلخ از نوعی كه در اين مقاله توضيح داده شده داشته ايد؟

اگر داشته ايد:

  • آيا شما خاطرات واضح و زنده، فلاش بك و يا كابوس داريد؟
  •  آيا شما سعی می كنيد كه از چيزهايی كه باعث بخاطر آوردن آنها می شوند اجتناب كنيد؟
  •  آيا گاهی اوقات دچار كرختی احساسی می گرديد؟
  •  آيا دچار بيقراری و اضطراب بدون دليل می گرديد؟
  •  آيا بيشتر از حد معمول می خوريد، می نوشيد و يا مواد مخدر استفاده می كنيد؟
  •  آيا احساس می كنيد كه خلق شما قابل كنترل نيست؟
  •  آيا احساس می كنيد كه كنار آمدن با ديگران سخت می باشد؟
  •  آيا احساس می كنيد كه مجبوريد خود را بسيار مشغول نگه داريد تا مقابله كنيد؟
  •  آيا احساس افسردگی يا خستگی می كنيد؟

اگر اين علائم كمتر از 6 هفته بعد از حادثه رخ داده و در حال بهبودی است، ممكن است يک واكنش طبيعی تطابقی تلقی گردد. اگر اين علائم بيشتر از 6 هفته بعد از حادثه طول كشيده و در حال بهبود نيستيد بهتر است با یک روانشناس بالینی وقت بگیرد و با او صحبت كنيد.


كودكان و PTSD:

كودكان و PTSD

PTSD ممكن است در هر سنی ايجاد شود.

كودكان كم سن وسال ممكن است تخيلات غم انگيز از حادثه واقعی داشته باشند كه بعداً ممكن است به كابوس درباره هيولا تبديل گردد. آنها اغلب حادثه را در بازي هايشان زنده می كنند. به عنوان مثال، كودكی كه درگير يک حادثه جدی تصادف بوده است ممكن است به طور مكرر آن حادثه را با ماشين های اسباب بازی تكرار كند.

ممكن است آنها علاقه شان را به چيزهايی كه قبلاً علاقه مند بودند از دست بدهند. ممكن است باور اينكه آنها به سنين بزرگسالی خواهند رسيد برايشان دشوار باشد.

همچنین کودکان اغلب از درد معده و يا سر درد شكايت می كنند.


چگونه می توانيم به خودمان كمک كنيم؟

بايدها:

  • سعی كنيد زندگی را تا حد امكان به حالت نرمال برگردانيد.
  •  به زندگی روزمرتان بازگرديد.
  •  درباره اتفاقی كه افتاده است با كسی كه اعتماد داريد صحبت كنيد.
  •  تمرينات آرامبخش را انجام دهيد.
  •  به سر كار برگرديد.
  •  به صورت منظم بخوريد و ورزش كنيد.
  •  به محلی كه آن حادثه اتفاق افتاده است برگرديد.
  •  لحظاتی را با خانواده و دوستان صرف كنيد.
  •  با احتياط رانندگی كنيد، زيرا ممكن است تمركزتان ضعيف باشد.
  •  بصورت كلی محتاط باشيد، حوادث در اين لحظات با احتمال بيشتری اتفاق می افتند.
  •  با پزشک و یک روانشناس بالینی صحبت كنيد.
  •  خوش بین باشید و انتظار بهبود داشته باشيد.

نبايدها:

  • خودتان را بخاطر PTSD ملامت نكنيد. علائم PTSD نشانگر ضعف شما نيست. اين علائم، علائم طبيعی در افراد طبيعی به حوادث تلخ می باشند.
  • احساساتتان را در خودتان نگه نداريد. اگر دچار PTSD شديد آنها را در خودتان نگه نداريد چرا كه درمان معمولا بسيار موفقيت آميز است.
  • از صحبت كردن درباره آن اجتناب نكنيد.
  • انتظار نداشته باشيد كه خاطرات سريعاً از بين بروند. آنها ممكن است برای مدتی با شما باشند.
  • زياده از حد از خودتان انتظار نداشته باشيد. به خودتان زمان بدهيد تا تطابق به آنچه اتفاق افتاده است رخ دهد.
  • از ديگران دوری نكنيد.
  • از مصرف بيش از اندازه الكل، قهوه و سيگار اجتناب كنيد.
  • خودتان را بيش از اندازه خسته نكنيد.
  • و عده های غذايتان را فراموش نكنيد.
  • به تنهايی تعطيلات را سپری نكنيد.


چه چيزی می تواند بهبودی را به تاخیر بیندازد؟

شما ممكن است متوجه شويد كه مردم:

  •  به شما اجازه صحبت درباره آن را نمی دهند.
  •  از شما دوری می كنند.
  •  از شما عصبانی هستند.
  •  فكر می كنند كه شما ضعيف هستيد.
  •  شما را سرزنش می كنند.

اين روشها را مردم برای حفاظت خودشان از فكر كردن درباره حوادث مهيب و خوفناك بر می گزينند. اين كمک كننده نيست چرا كه به شما اجازه صحبت درباره آنچه رخ داده است را نمی دهد.

ممكن است صحبت كردن درباره آن برایتان آسان نباشد. يک حادثه تلخ ممكن است شما را در يک حالت خلسه فرو ببرد كه در نتيجه موقعيت شما برای دیگران غيرواقعی يا عجيب بنظر برسد. 

اگر نتوانيد آنچه را كه اتفاق افتاد به خاطر آوريد و يا نتوانيد به زبان آوريد و يا نتوانيد آنرا قابل درك كنيد، مقابله با آن برايتان سخت تر خواهد بود.

 

درمان استرس پس از سانحه PTSD:

همانطور كه PTSD  دو وجه جسمانی و روانشناسی دارد، دو درمان جسمانی و روانشناسی هم برای PTSD وجود دارد:

درمان روانشناختی اختلال استرس پس از حادثه (رواندرمانی):

درمان روانشناختی اختلال استرس پس از حادثه (رواندرمانی):

همه رواندرمانی های موثر در PTSD ، بر روی آن حادثه ناگوار كه علائم را ايجاد كرده اند تمركز می كنند نه بر روی زندگی گذشته تان. شما نمی توانيد آنچه را اتفاق افتاده است تغيير دهيد و يا فراموش كنيد اما می توانيد ياد بگيريد طور ديگری درباره آن، درباره جهان و درباره زندگی تان فكر كنيد.

شما بايد قادر باشيد آنچه را كه اتفاق افتاده است تا آنجايی كه ممكن است بدون اينكه دچار وحشت و اضطراب شويد به خاطر آوريد. اين درمان ها به شما كمك می كند تا حوادث ناگواری كه داشته ايد را به زبان آوريد. 

بوسيله به ياد آوردن حادثه، غلبه كردن به آن و برخورد معقول با آن، ذهنتان می تواند كار طبيعی اش را كه شامل زدودن خاطرات گذشته و پرداختن به كارهای ديگر است را انجام دهد .

اگر شما بتوانيد دوباره احساس امنيت داشته باشيد و احساساتتان را كنترل كنيد، شما احتياج زيادی به دوری گزيدن از آن خاطرات ناگوار را نداريد. در واقع، شما می توانيد دوباره خاطرات گذشته تان را به كنترل در آوريد و بنابراين می توانيد در رابطه با آنها تنها وقتی فكر كنيد كه می خواهيد، نه آنكه آنها به صورت خود به خود به ذهنتان هجوم آورند.

همه ی اين درمانها، بايد به وسيله متخصص درمان PTSD انجام گردد. جلسات رواندرمانی باید بصورت حداقل هفتگی برگزار شوند و بايد به مدت 8 تا 12 هفته طول بكشد. اگر چه جلسات حدوداً 1 ساعت طول می كشند، اما ممكن است تا 90 دقيقه هم طول بكشند.

درمان شناختی رفتاری (CBT) راهی است كه به شما كمک می كند تا به گونه ديگری درباره خاطرات نامطلوبتان فكر كنيد. بنابراين آنها كمتر استرس زا می شوند و بيشتر قابل كنترل می گردند. 

معمولاً، اين نوع درمان شامل چند جلسه آرامش بخشی (relaxation) هم می باشد تا به شما كمک كند ناخوشايندی فكر كردن به حوادث ناخوشايند را تحمل كنيد.

حساسيت زدايی و بازپردازش حركت چشم EDMR تكنيكی است كه از حركات چشم برای كمک به مغز برای پردازش تداعی ها و منطقی سازی حادثه ناخوشايند استفاده می كند. ممكن است عجيب بنظر برسد ولی اين روش درمانی موثر واقع شده است.

گروه درمانی روش دیگری است كه شما در آن افراد مختلفی را كه مشكلات يكسان يا يک حادثه ناگوار يكسان را تجربه كرده اند ملاقات می كنيد. اين حقيقت كه افراد ديگر گروه، نظراتی در رابطه با مشكل شما دارند، باعث می شود كه صحبت كردن در رابطه با آنچه كه اتفاق افتاده است را آسان تر كند.

درمان دارويی:

قرصهای ضد افسردگی SSRI هم باعث كاهش شدت علائم PTSD می شوند و هم باعث رفع علائم افسردگی كه به طور همزمان وجود دارند، می شوند. اين قرصها بايد به وسيله روانپزشک تجويز گردند.

اين نوع درمان نبايد باعث خواب آلودگی شما گردد، اگرچه آنها عوارض جوانبی برای بعضی افراد برجای می گذارند که باید به وسیله روانپزشک کنترل شد.

همچنين آنها ممكن است علائم ناخوشايندی را در صورت قطع ناگهانی ايجاد كنند. بنابراين بايد به صورت تدريجی كاهش يابند. اگر آنها اثربخش هستند بايد بمدت 12 ماه مصرف گردند. بلافاصله بعد از شروع مصرف قرصهای ضدافسردگی، بعضی افراد ممكن است متوجه شوند كه بيشتر:

  • مضطرب هستند.
  • بيقرار هستند.
  • تمابلات خودكشی دارند.

اين احساسات بعد از چند روز از بين می روند. اما شما بايد روانپزشکتان را بطور مرتب ملاقات كنيد. اگر اين گروه داروئی موثر واقع نشد، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و يا MAOI ممكن است اثر بخش باشد.

اگر در موارد معدودی، شخص آن قدر مضطرب است كه نمی تواند بخوابد يا فكر كند، داروهای كاهش دهنده اضطراب ممكن است لازم باشد. اين داروها نبايد برای بيشتر از 10 روز تجويز گردد.

برای رزرو وقت روانپزشکی با ما تماس بگیرید:

88670341  ، 88670340 ، 88209050 ، 09059036294


درمان های متمركز بر جسم:

اين درمانها باعث كنترل اضطراب ناشی از PTSD می گردد. آنها همچنين باعث كاهش حالت آماده باش می گردند. اين درمانها شامل فيزيوتراپی و استئوپاتی است اما درمان های مكملی نظير ماساژ ، طب سوزنی، رفلكسولوژی ، يوگا ، مديتيشن و تای چی (Tai chi) را نيز شامل می شود. همه آنها به شما كمک می كند تا راههای آرامش بخشی (Relaxing) و كنترل استرس را ياد بگيريد.


تاثير بخشی درمان استرس پس از سانحه:

تاثير بخشی درمان استرس پس از سانحه

در حال حاضر، شواهدی وجود دارد كه نشان می دهد EDMR ، رواندرمانی ، درمان شناختی رفتاری (CBT) و داروهای ضدافسردگی همگی درمانهای موثری هستند. 

اطلاعات كافی كه نشانگر برتری يكی از اين روشها بر ديگری باشد وجود ندارد. شواهدی كه بيانگر مفيد بودن شكلهای ديگر رواندرمانی يا مشاوره برای PTSD باشد وجود ندارد.


كدام درمان ابتدا بايد مد نظر قرار گيرد؟

راهنمای انستيتو ملی ایالات متحده آمریکا برای بهبودی سریع تر و مطمئن تر، پيشنهاد می كند تا آنجا كه ممكن است درمانهای روانشناختی متمركز بر حادثه (CBT) يا (EMDR) بايد قبل از درمان داروئی بكار گرفته شوند.

 

توصیه هایی برای دوستان، وابستگان و همسايگان فرد مبتلا:

استرس پس از سانحه PTSD

بايدها:

  •  مراقب هر گونه تغيير رفتار مانند كارائی ضعيف در سر كار، تاخير، مرخصی های ناشی از بيماری و تصادفات كوچك باشيد.
  •  مراقب عصبانيت، تحريک پذيری، افسردگی، عدم علاقه و عدم تمركز باشيد.
  •  منتظر باشيد فردی كه حادثه ناگواری را پشت سر گذاشته است داستانش را برای شما بازگو كند.
  •  سوالات كلی بپرسيد.
  •  بگذاريد صحبت كنند، جريان صحبت آنها را قطع نكنيد و در مورد تجربیات تلخ خودتان سخن نگویید.

نبايدها:

  •  از كسی كه حادثه بدی را پشت سر گذرانده است نپرسيد كه او چه احساسی دارد.
  • به آنها نگوئيد كه خوش شانس بوده اند كه زنده مانده اند چرا كه عصبانی می شوند.
  •  سعی در كوچک جلوه دادن تجربيات تلخشان نداشته باشيد مانند: " اين خيلی هم بد نيست"
  • به آنها پيشنهاد نكنيد كه فقط احتياج به كنترل احساساتشان دارند.
  • و...


سخن پایانی:

به نظر می رسد با توجه مجموع آنچه نوشتیم، گام اول در مواجهه با اختلال استرس پس از سانحه PTSD مراجعه به یک روانشناس بالینی صاحب صلاحیت است.

ما در این مسیر مثل همیشه کنارتان هستیم و خواهیم بود. کافی است با ما تماس بگیرید:
88670341  ، 88670340 ، 88209050 ، 09059036294



منبع: rcpsych.ac.uk